خرید بازی Legend of Spyro The Eternal Night PS2 پلی استیشن 2

معرفی بازی Legend of Spyro The Eternal Night PS2

افسانه اسپایرو: شب ابدی (به انگلیسی: The Legend of Spyro: The Eternal Night) یک بازی اکشن-ماجراجویی محصول سال ۲۰۰۷ است که توسط Krome Studios توسعه یافته و توسط Vivendi Games برای پلی‌استیشن ۲ و Wii منتشر شده است، در حالی که بازی‌های دیگری با همین عنوان توسط استودیوهای مختلف توسعه یافته و برای گیم بوی ادونس، نینتندو دی‌اس و تلفن‌های همراه منتشر شده‌اند.

Spyro the Dragon ستون اصلی سیستم های بازی کنسول های سری پلی استیشن سونی، به سادگی نمی میرد. پس از اجرای اولیه پلتفرم‌های سرگرم‌کننده و عجیب و غریب در PS1، ترکیبی از رها شدن توسعه‌دهندگان، مجموعه‌ای از بازی‌های کم‌رنگ و برتری سایر فرنچایزهای تازه‌تر (جک و داکستر، کسی؟) او را آزار داد، اما هرگز برای همیشه از بین نرفت. .

این یک چیز خوب نیز است، زیرا افسانه Spyro: The Eternal Night با وجود دوری از کامل بودن، یک افزونه خوب و ارزشمند به کتابخانه PS2 طرفداران پلتفرم است. کمی از این (اوکامی)، کمی از آن (ماتریکس)، و دوز سالم از همه چیز Spyro، The Eternal Night علیرغم برخی کاستی ها برای تازه واردان سریال و طرفداران قدیمی جذابیت دارد.

گیم پلی بازی Legend of Spyro The Eternal Night پلی استیشن 2

در حال حاضر، اصول اولیه بازی Spyro باید کلاه قدیمی برای هر طرفدار بازی پلتفرمی باشد. سوالی که در مورد هر بازی جدید در فرنچایز وجود دارد این نیست که آیا تفاوت زیادی با بازی قبلی خواهد داشت یا خیر. بلکه به این بستگی دارد که آیا آن بازی خوب یا ضعیف جمع می شود.

Spyro The Eternal Night مانند هر بازی Spyro، یک پلتفرمر نسبتا معمولی در هسته خود است، به این معنی که بازیکنان می‌توانند انتظار داشته باشند که در طول مسیر به دنبال قدرت‌ها و اعزام دریایی از دشمنان باشند، در سطوح نسبتاً خطی زیاد بدوند و بپرند. توانایی‌های کلاسیک اسپایرو همه در اینجا وجود دارد، از جمله حمله غوغا، ضربه زدن به سر، پرش‌های دوبل و البته توانایی سر خوردن در مسافت‌های کوتاه - عملاً علامت تجاری سری.

Spyro همچنین می‌تواند مانند قسمت‌های گذشته از آتش نفس بکشد، اما یک پیچ و خم برای به دست آوردن و هموار کردن حملات تنفسی او وجود دارد. در اوایل بازی، اسپایرو توانایی استفاده از حملات تنفسی خود را به دلیل نبردی اوج در پایان آخرین بازی از دست داده است (افسانه اسپایرو: آغازی جدید، اولین بار در یک سه گانه از بازی های نزدیک به هم که توسط Sierra توسعه می یابد) . 

با این حال، همانطور که پناهگاه اژدهاها که در آن زندگی می کند توسط عوامل میمون پادشاه گال مورد حمله قرار می گیرد، Spyro به واقعیت دیگری منتقل می شود و اندکی از قدرت خود را پس می گیرد. حملات تنفسی اسپایرو به آتش ختم نمی شود. او همچنین یخ، برق و جادوی زمین را برای کمک به مبارزه خود به دست خواهد آورد.

برای افزایش قدرت و اثربخشی این حملات مختلف، او باید جواهرات روح آبی را از دشمنان شکست خورده (و کریستال های مخفی در هر سطح) جمع آوری کند. پس از آن می‌توان Spirit Gems را برای ارتقاء یک توانایی صرف کرد - دقیقاً مانند سیستم Okami's Praise (و سیستم مشابه در God of War)، با این تفاوت که Gems معمولاً هرگز به سادگی با خوب بودن به دست نمی‌آیند. 

هنگام استفاده از حمله تنفسی، Spyro دارای یک متر جادویی سبز است که به طور پیوسته کاهش می یابد و می توان با جمع آوری جواهرات سبز آن را دوباره پر کرد. بسیاری از دشمنان در برابر یک یا چند حمله تنفسی Spyro آسیب پذیر هستند، بنابراین ارزش آن را دارد که هر از گاهی آنها را با هم مخلوط کنید. سطوح به طور کلی نسبتاً ساده هستند، اما تلاش مناسبی انجام شده است تا بازیکن را به استفاده از حملات تنفسی Spyro بر روی محیط گهگاهی به جای صرفاً روی دشمنانش دعوت کند.

چند مورد جدید دیگر به کتابخانه حرکات اسپایرو اضافه شده است: حملات خشم، که یک افکت بسیار قدرتمند را آزاد می کند که بسته به اینکه در آن زمان به کدام سلاح تنفسی مجهز است، متفاوت است، و Dragon Time، برداشتی ساده از مکانیک زمان گلوله. توسط The Matrix محبوبیت یافت. 

حملات Fury فقط به ندرت قابل استفاده هستند، زیرا آنها نیز برای فعال شدن به نوعی جواهر (در این مورد بنفش) نیاز دارند و بدون متر کامل نمی توانند فعال شوند. یافتن جواهرات بنفش نسبتاً سخت است، و برای پر کردن متر به مقدار زیادی نیاز است، بنابراین Fury Attacks بیش از هر چیز دیگری یک "دکمه وحشت" برای استفاده در مواقع اضطراری است.

از سوی دیگر، Dragon Time انرژی را از متری که به طور خودکار در طول زمان پر می شود (البته نسبتاً آهسته) مصرف می کند. هرکسی که تجربه دستکاری زمان در بازی‌های دیگر را داشته باشد، نباید در استفاده از این افکت مشکلی نداشته باشد، زیرا برای همه افراد به جز Spyro، زمان توقف آنقدر کاهش نمی‌یابد.

 این بدان معنی است که او هنوز هم می تواند ضربه بخورد، اما زمانی که اثر فعال است، احتمال آن بسیار کمتر می شود. Dragon Time همچنین برای پیمایش مناطق خاصی از بسیاری از سطوح بازی، چه برای پرش از یک شکاف بزرگ غیرعادی یا به عنوان کمکی در مسیریابی موانع سریع، یک وسیله ضروری است. هر دو حمله Dragon Time و Fury افزوده‌های خوش‌آمدی به این سری هستند و عمق بیشتری به کارنامه Spyro  اضافه می‌کنند بدون اینکه بیش از حد پیچیده یا تسلط بر گیم‌پلی اصلی داشته باشند.

پس خود سطوح چگونه جمع می شوند؟ همانطور که قبلا ذکر شد، "معمولی" در واقع تنها کلمه ای است که به ذهن می رسد. آنها بسیار خطی هستند، و اگرچه کتابچه دستورالعمل به گیمرها کمک می کند که رفیق Spyro (واقعاً نفرت انگیز) Sparx "همیشه مایل است به Spyro در پیدا کردن راه خود در زمانی که گم می شود کمک کند"، این احتمال وجود دارد که به سادگی اتفاق نیفتد. 

اکثر اسرار را می توان به سادگی با توجه و فراموش نکردن چرخاندن دوربین پیدا کرد. از سوی دیگر، برخی از آنها برای به دست آوردن مهارت‌های زمان‌بندی و آکروباتیک نیاز دارند. متأسفانه اینها به ندرت ارزش تلاش را دارند، زیرا کنترل‌های Spyro کمی ضعیف هستند.

 او به اندازه کافی سریع واکنش نشان می دهد، اما حرکاتش دقیق نیست و به سختی می توان او را برای یک پرش دقیق در صف قرار داد، که منجر به ناامیدی گاه به گاه او می شود، زیرا او آرام از کنار سمت چپ سکویی که به سمت چپ هدفش می رفت و به سمت پرتگاهی بی انتها می رود، سر می خورد. .

همچنین دشمنان برای یک بازی پلتفرم سخت تر از حد معمول هستند. از آنجایی که لحن کلی  Spyro The Eternal Night  نسبت به بازی‌های گذشته این فرنچایز تیره‌تر و جدی‌تر است، این در اکثر موارد قابل بخشش است. با این حال، هنگامی که گروهی از دشمنان به یکباره شروع به حمله به اسپایرو می‌کنند، این کنترل‌های ضعیف باعث ناامیدی می‌شوند. 

کمکی نمی‌کند که ترکیب‌های پاپ‌آپ میان هوا، روشی که برای بسیاری از دشمنان بازی ترجیح داده می‌شود، با یک ضربه به موقع از سوی دشمن دوم قطع شود. این حقایق باعث می شود تعداد زیادی از سکانس های مبارزات بازی تقریباً غیرقابل بازی استرس زا باشند. مطمئناً مواقعی وجود دارد که بازیکنان آرزو می‌کنند که ای کاش حمله Spyro's Fury را که بیشتر دشمنان معمولی را اعزام می‌کند یا به شدت آسیب می‌رساند، نجات می‌دادند.

در پایان، مشکلاتی که در بالا توضیح داده شد، عامل تعیین کننده ای برای گیمرهایی خواهد بود که به Spyro The Eternal Night چرخش می دهند. بازیکنان صبورتر (مثل من) از این واقعیت که تعداد نامحدودی بازی دارند قدردانی می‌کنند، اما عموماً باید از تجربه کمک به اسپایرو برای جستجوی سرنوشت خود (و علاقه‌ی عاشقانه‌ای که چشم‌های خشن و غم انگیزش دارد) لذت ببرند. در نتیجه، کسانی که برای مشکلات گاه به گاه خودسرانه (به عنوان مثال ارزان بودن) صبر کمی دارند، ممکن است در نتیجه قدردان چیز دیگری در مورد بازی نباشند.

گرافیک بازی Legend of Spyro The Eternal Night پی اس 2

از یک طرف، هر کسی که واقعاً نگران گرافیک باکیفیت باشد، تحت تأثیر The Legend of Spyro: The Eternal Night قرار نخواهد گرفت (بروید یک PS3 بخرید!). از طرفی حس سبک بازی غیرقابل انکار است. شب ابدی از مدل‌های کم‌پلی استفاده می‌کند، اما این واقعیت را با اجازه دادن به اشیاء و دشمنان که کمی اغراق‌آمیز و کارتونی به نظر می‌رسند، به نفع خود تغییر می‌دهد. جلوه های ذرات و نور نیز چشمگیر هستند و نرخ فریم خوب و روان است.

طراحی فیزیکی کلی دنیای بازی پر جنب و جوش و به یاد ماندنی است، اگرچه نه چندان اصلی. معماری برگرفته از منابع اروپای غربی، یونانی و آسیای شرقی است که بیشتر از آن که در حین بازی به نظر می رسد، اسکیزوئید به نظر می رسد. محیط‌های طبیعی به دلیل رنگ‌آمیزی سرسبزشان بیشتر به یاد ماندنی هستند تا سبک منحصر به فرد.

شخصیت ها قطعا یک کیسه ترکیبی هستند. متأسفانه، خود اسپایرو این بار به لطف فیزیک حالت نامفهوم صورت که فقط شکل چشمان او را تغییر می دهد، بسیار احمق به نظر می رسد. مهم نیست که چشمان اسپایرو به شما چه می گوید، دهانش می گوید که مثل یک دیوانه پوزخند می زند.

 این اثر می‌تواند از کمی ناراحت‌کننده تا خنده‌ای با صدای بلند خنده‌دار باشد، اما علاوه بر این، همیشه ناامیدکننده است، زیرا اگر دهان او می‌توانست آن پوزخند جوکر را باز کند، ده برابر صادق‌تر و دوست‌داشتنی‌تر به نظر می‌رسید. اسپارکس تا حدودی از همین مخمصه رنج می برد، اما از آنجایی که اسپارکس برای شروع یک مدفوع کوچک منفور است، واقعاً مهم نیست.

صداگذاری و موسیقی بازی Legend of Spyro The Eternal Night سونی 2

الیجا وود و گری افین اولدمن. نیاز است بیشتر بگویم؟ متاسفانه بله. استعدادهای مشهور اولین بازی Legend of Spyro نقش های آوازی خود را برای Spyro The Eternal Night تکرار می کنند (اگرچه دیوید اسپید MIA است)، و به طور کلی هر دو کار بسیار خوبی انجام می دهند. مارتین جارویس تقریباً از نظر کمدی مناسب است و به عنوان وقایع نگار محفوظ است، یک حضور مرموز که در طول سکانس های واقعیت جایگزین با اسپایرو صحبت می کند. 

با این حال، Sparx the Dragonfly اثر بیلی وست به طور غیرقابل تحملی آزاردهنده است. تاکید بر بسیاری از خطوط اسپارکس به اشتباه صورت می‌گیرد، گویی وست مجبور شده است خطوط را به ترتیب تصادفی و بدون بقیه فیلمنامه بخواند و بهترین حدس‌های خود را در مورد معنای هر کدام انجام دهد. کمکی نمی کند که دیالوگ اسپارکس بدون توجه به صدایش، او را مانند یک خاردار احمق به نظر برساند.

جدای از صداگذاری به طور کلی خوب اما ترکیبی، Spyro The Eternal Night یک موسیقی و جلوه های صوتی قوی ارائه می دهد. موسیقی به ویژه خاطره انگیز، ارکسترال و بزرگ است. مضامین فراگیر، فضای زیادی را به سطوح مختلف اضافه می‌کنند، و گاهی اوقات کاملاً صحنه‌های دیالوگ‌های بدتر را به همراه دارند، چیزی که می‌توانست فاجعه‌آمیز باشد با موسیقی کمتری نجات می‌دهد و حال و هوای اسرارآمیز و شوم بازی را تا حد زیادی دست نخورده نگه می‌دارد.

جمع بندی

The Legend of Spyro: The Eternal Night یک تجربه بسیار خطی است، حتی برای یک بازی پلتفرم. سطوح معمولاً تقریباً شبیه تونل هستند، و به طور کلی کشف اسرار بسیار کمی نیاز دارد. هیچ حالت جایگزینی برای بازی برای زمانی که خط داستان اصلی تمام شده است وجود ندارد - و فقط یک خط داستانی برای راه اندازی وجود دارد.

 از سوی دیگر، ارزش تولید خام برای یک عنوان آخرین چرخه PS2 بسیار بالا است، و زمانی که یک منطقه در نهایت پاک شود، احساس موفقیت واقعی وجود دارد، حتی اگر برخی از دشواری ها بی جهت ارزان باشد.

بازی به هیچ وجه کوتاه نیست، اگرچه مطمئناً نمی تواند به میانگین 40-100 ساعت مثلاً یک RPG کنسول نزدیک شود. علاوه بر این، افرادی که بازی اول را در این سه گانه جدید Spyro بازی کرده و شکست داده اند، از ادامه داستانی که در حال حاضر برای آن زمان زیادی صرف کرده اند، ارزش بیشتری خواهند داشت. 

با این حال، در پایان، این واقعیت که این فقط یک بازی است که چیزی جز یک گالری هنری برای باز کردن ندارد (که تقریباً بدون تلاش زیاد در یک بازی کامل می‌شود) باعث می‌شود به‌جز Spyro  اختصاصی، ارزش چندان خوبی نداشته باشد. فن

The Legend of Spyro: The Eternal Night ممکن است برای بچه‌ها کمی سخت باشد، و برای بزرگسالان کمی خیلی ساده است و پاسخ دادن به سؤال مخاطب هدف را دشوار می‌کند. اکثر مردم قادر خواهند بود چیزهای زیادی در مورد بازی پیدا کنند. با این حال، بازی های بهتری برای افراد در هر گروه سنی وجود دارد (نه برای شکست دادن یک گرگ مرده، اما... Okami، کسی؟). و نمی توان انکار کرد که دارای ایراداتی است.

در پایان، خوشحالم که می‌بینم بازی‌های Spyro در نهایت ضربه‌ای به بازو می‌زنند. شرم آور بود که اجازه دهیم چنین مجوز عجیب و غریبی از بین برود، و از این نظر، من فکر می کنم Sierra و Krome (توسعه دهنده) کار خوبی با The Eternal Night انجام داده اند. در پایان، از این بازبین استقبال می شود و به طور کلی یک توصیه محافظت شده برای طرفداران بازی های پلت فرم دریافت می کند.